|
Medytacja
|
Medytacja - droga wewnętrznego rozwoju.
Wśród ogromnego zróżnicowania wynikającego ze zwyczajów i tradycji poszczególnych
kultur, wyodrębnić można ich wspólne dążenia i pragnienia. Niezaprzeczalnie najsilniejszym pragnieniem i dążeniem wszystkich ludzi na świecie jest chęć bycia szczęśliwym oraz praca nad osobistym rozwojem. Dobrze jest przypomnieć sobie, iż rozwój odbywa się nie tylko na na poziomie zewnętrznym (fizycznym, materialnym).
Niezwykle ciekawy jest zwłaszcza poziom wewnętrzny - duchowy - pojmowany i tłumaczony różnie przez rozmaite religie i filozofie. Aby wewnętrzny rozwój mógł się wydarzać niezbędne są oczywiście skuteczne metody. Dlatego też wszystkie kultury świata do osiągnięcia stanu równowagi,  (przynoszącego poczucie szczęścia i spełnienia) poszukują swojej własnej, odrębnej ścieżki. Najczęściej jest to droga skupienia i koncentracji, uspokojenia, wyciszenia.
W zależności od wyznania i tradycji są to różne metody. Najbardziej uniwersalną, której śladów doszukać się można niemalże we wszystkich kulturach świata jest medytacja. To pojęcie bardzo szerokie służy dziś wyznawcom wielu filozofii i religii. Znaczenie słowa jest jedno (łac. Meditatio - zagłębianie się w myślach, rozważanie, namysł). Jej celem w każdym przypadku jest uspokojenie, rozluźnienie i wewnętrzny rozwój praktykującego. Podstawową zaś różnicą charakteryzującą poszczególne rodzaje medytacji jest ostateczna motywacja, czyli wyższy cel jaki dzięki niej chcemy osiągnąć (wynika on zwykle z religii jaką wyznajemy oraz z zasad jakimi się kierujemy).
I tak medytację spotkać można zarówno w chrześcijaństwie jak i w religiach i filozofiach wschodu (z którymi najczęściej jest kojarzona). Medytacja bowiem jest techniką, która przywędrowała do Europy z Dalekiego Wschodu.
Kiedy i gdzie rozpoczyna się historia medytacji?
Wielu mistrzów twierdzi, iż medytacja i stany samadhi towarzyszyły człowiekowi od zawsze. Patrząc historycznie nauki o medytacji rozwijały się (w znanych dziejach obecnej cywilizacji) wraz z rozwojem myśli indyjskiej, począwszy od czasów drawidyjskich (do okresu II tysiące lat p.n.e.), poprzez jogę okresu kultury aryjskiej, czy pod wpływem nauczania Buddy Siakjamuniego (ok. 500 lat p.n.e.).
W Tybecie nauki o realizacji głębokich, medytacyjnych stanów duchowych wywodzi się od czasów mistrza Szenraba (kilka tysięcy lat przed Chrystusem). W wieku VIII n.e., za panowania króla Trisong Detsyna, ożywił się proces sprowadzania z Indii wielu wewnętrznych ścieżek duchowych, posiadających w zbiorach swych praktyk szereg technik medytacyjnych.
Chiny, oprócz duchowego zaszczepienia się buddyjską myślą mistyczną Indii, także posiadały wcześniej swoje własne systemy medytacji i kultywacji zdrowia, które należały zazwyczaj do szkół taoizmu.
Jako ważne centra wiedzy duchowej, w tym także wiedzy o medytacji, wymienia się często Persję i Egipt. Uważa się także, że w Europie nauczycielami wiedzy wewnętrznej i biegłymi m.in. w medytacji byli Druidzi.
Wczesny okres chrześcijaństwa to czasy dominacji treści duchowych nad formalnymi strukturami organizacyjnymi. Ponadto zauważa się obecnie otwarcie się kultury zachodniej na wiedzę duchową dawnych kultur Indian obu Ameryk, które niewątpliwie także posiadały ogromne wtajemniczenie w zagadnienia korespondujące z medytacją i wyższymi stanami poznania.
Czytaj dalej >>>
|
|
