|
Medytacja
|
Czytaj poprzednie >>>
Formy medytacyjne
Każdy, kto na drodze do osiągnięcia wewnętrznej harmonii chciałby poznać działanie tej metody, może znaleźć w swoim otoczeniu formę medytacji zgodną z własnym wyznaniem czy poglądem.
Warto zwrócić uwagę, na charakterystyczną, ciekawą formę przekazu (terminy, pojęcia) wynikającą z podłoża wyznaniowego poszczególnych sposobów medytacji.
Nie sposób jest opisać wszystkich rodzajów medytacji. Biorąc jednak pod uwagę popularność jaką zyskały sobie w Europie poszczególne metody, można by wymienić medytację:
- Transcendentalną
- Buddyjską
- Radża-jogę (rodzaj jogi)
- Chrześcijańską
Medytacja Transcendentalna
Najbardziej znaną w Europie formą medytacji jest medytacja Transcendentalna. Jest naturalną techniką uzyskiwania głębokiego odpoczynku i kontaktu z wewnętrznym źródłem kreatywności, energii i inteligencji, eliminowania stresu i promowania zdrowia oraz osiągania wewnętrznego szczęścia, które wzbogaca nasze codzienne życie.
Każdy może się jej nauczyć. Jest łatwa i przyjemna. Stosuje się ją 2 razy dziennie: rano i po południu po 20 minut, siedząc wygodnie z zamkniętymi oczami. Nie wymaga wysiłku, koncentracji, zmiany stylu życia ani żadnych szczególnych umiejętności czy nawet wiary w jej skuteczność. Wystarczy regularnie medytować, by uzyskać efekty.
Ćwiczący siada w cichym miejscu , w wygodnej pozycji (klasyczna pozycją jest kwiat lotosu).
Medytacja Buddyjska
Istnieje olbrzymia różnorodność szkół oraz linii przekazu opartych na naukach pozostawionych przez Buddę. Dzięki temu każdy, kto zainteresowany jest pracą z umysłem może wśród nich wybrać tę, która najbardziej odpowiada jego charakterowi, uczuciom i pragnieniom.
Medytacja w Buddyźmie uważana jest za najszybszą drogę do rozwoju potencjału umysłu oraz osiągnięcia trwałego szczęścia. Jej głównym celem jest osiągnięcie wyzwolenia i oświecenia. Osiągnięcie bezpośredniego widzenia natury umysłu. Chodzi tu o możliwość uwolnienia się od obaw i oczekiwań. Możliwość spoczywania w "tu i teraz".
Ważnym warunkiem do osiągnięcia tego stanu jest uspokojenie umysłu. Jeśli stale jesteśmy pobudzeni i rozproszeni tym co wydarza się wokół nas jak również w nas samych, nie jest w stanie rozwinąć się w nas czysta i doskonała medytacja. Jedną z metod prowadzących do osiągnięcia tego stanu jest Szine. To medytacja przekazywana przez rozpowszechnioną dziś również w Europie linię przekazu jogicznego Karma Kagyu. Jest to jedna z czterech głównych szkół buddyzmu tybetańskiego.
Oczywiście do rozpoczęcia tej, jak również i innych praktyk buddyjskich potrzebny jest nam nauczyciel- Lama. Udziela on nie tylko metod, wyjaśnień lecz również błogosławieństwa i ochrony, których potrzebuje każdy praktykujący, by móc szybko się rozwijać. Rola Lamy jest tu niezwykle istotna.
Kolejnym ważnym elementem warunkującym szybki rozwój jest odpowiednia postawa fizyczna. Głównym aspektem tej postawy jest zgrupowanie wszystkich energii w kanale centralnym, co zatrzymuje wszystkie procesy konceptualne, dzięki czemu umysł pozostaje w stanie jasności i bez ograniczeń.
Stan uspokojenia umysłu można przedstawić najlepiej za pomocą słów jednego z wielkich nauczycieli (Lamów linii przekazu Kagyu) Gampopy:
"Jeśli umysł jest wolny od wzburzeń, pozostaje świetlisty, jeśli nie mącimy wody pozostaje ona przejrzysta".
W medytacji szine umysł - bez wysiłku - zostaje odprężony, naturalny, wolny. Ten stan może zostać oczywiście utrzymany również po zakończeniu medytacji.
Radża-joga
Tzw. "królewska ścieżka" do zjednoczenia prowadzi przez medytację.
Nauczyciele jogi zalecają, by miejsce do medytacji było spokojne, chłodne i w miarę możliwości odosobnione.
W przeciwieństwie do wielu popularnych rodzajów jogi (np. Hatha-jogi), Radża-joga nie obejmuje trudnych pozycji (asanów). Jej głównym celem jest osiągnięcie stanu wolnego od dwoistości.
Praktykujący spoczywa w pozycji siedzącej.
Jest to bezpośrednia praca z umysłem. Ćwiczący wycisza wszystkie myśli, uwalniając umysł od zakłóceń.
Jedynym pragnieniem, jedynym dążeniem tej medytacji musi być zawsze tylko dobro ogółu. Nie tylko dobro wszystkich ludzi ale i całego świata w tym zwierząt, roślin i wszelkich istot żyjących. Ćwiczący stopniowo, coraz bardziej wyzbywa się egoizmu. Opanowuje swoje myśli, uczucia, nawyki i używa ich jako narzędzi w doskonaleniu swego charakteru. Nie przypomina to oczywiście ciężkiego zmagania się z własnymi myślami i słabościami. Nie chodzi o walkę z sobą-celem jogi nie jest walka lecz zjednoczenie.
Medytacja Chrześcijańska
Według Hansa Ursa von Balthazara - wybitnego teologa minionego wieku, celem medytacji chrześcijańskiej jest przybliżenie się wiernych do Boga.
Medytacja chrześcijańska w swoim rdzeniu, jest przypatrywaniem się człowiekowi, który jest samowyrażeniem się Boga.
Dzięki medytacji, sam Bóg w sposób całkowicie wolny objawia się nam.
Jest to otwarcie się na dialog z Bogiem.
Mówiąc lub słuchając swoich własnych myśli, pragnień, czy też myśląc o swoich zmartwieniach nie jesteśmy w stanie skoncentrować się na umacnianiu swej wiary. Potrzebujemy do tego ciszy i spokoju. Oczywiście rozumiana w sensie chrześcijańskim cisza nie pojawia się dopiero jako owoc wysiłków człowieka; wierzący musi uzmysłowić sobie ze to "zaciszne miejsce", którego szuka ma w sobie samym.
Przygotowanie się do medytacji nie wymaga długich psychologicznych procesów. Chrześcijanin ma tylko aktem wiary uzmysłowić sobie, gdzie znajduje się w nim rzeczywiste centrum i punkt ciężkości.
Co się tyczy samej medytacji, literatura zawiera nieliczne tylko wskazania dotyczące samego sposobu rozmyślania.
Przy rozważaniu bardziej abstrakcyjnych prawd wiary ćwiczenia zalecają, aby najpierw uobecnić sobie wybrany przedmiot, a następnie poddać go analizie rozumowej (rzadko podaje się opis - na czym ona polega), po to by wreszcie aktem woli zastosować wyprowadzone wnioski do naszego postępowania.
Czytaj dalej >>>
|
|
